JEŚLI MYŚLISZ,
ŻE NIC NIE ZMIENISZ
ZMIEŃ MYŚLENIE
AA W PYTANIACH I ODPOWIEDZIACH
1. Co to jest alkoholizm ?
Istnieje wiele poglądów na to, czym właściwie jest alkoholizm. Najbardziej sensowne określenie, przyjęte też przez AA, określa alkoholizm jako chorobę, postępującą chorobę, z której nigdy nie można się wyleczyć, ale którą można powstrzymać. Wielu AA uważa także, że choroba ta jest połączeniem uczulenia fizycznego na alkohol z psychiczną obsesją picia, której nie można przezwyciężyć samą siłą woli i to bez względu na konsekwencje picia.
Czy AA jest dla mnie ?
My wszyscy, którzy jesteśmy w AA, zadawaliśmy sobie to pytanie. Stwierdziliśmy, że wielu ludzi czuło się podobnie jak my. Przy pomocy AA próbowaliśmy zrozumieć to, co nam wyrządził alkohol. Nie byliśmy jednak sami. Mogliśmy uzyskać pomoc. Odpowiedz na każde z pytań tak lub nie
Czy jestem alkoholikiem?
Jeśli często wypijasz więcej niż zamierzałeś lub chciałeś; jeśli z powodu alkoholu wpadasz w kłopoty; jeśli podczas picia miewasz zaniki pamięci - to być może jesteś alkoholikiem.Nikt w AA nie postawi ci diagnozy, czy jesteś uzależniony czy nie. Taka decyzja zależy wyłącznie od ciebie.
Jak stwierdzić kiedy picie staje się problemem ?
ALKOHOLIZM - "brzydkie" słowo, z którym trudno się pogodzić.
Nikt nie jest ani zbyt młody ani zbyt stary, by mieć problem z alkoholem. Dzieje się tak, ponieważ alkoholizm jest chorobą. Może dopaść każdego. Młodego i starego. Bogatego i biednego. Czarnego i białego. Nie ma znaczenia jak długo pijesz, ani co pijesz. Liczą się tylko skutki Twego picia.
To jest AA... wprowadzenie do programu zdrowienia AA
Decyzja należy wyłącznie do Ciebie
Jeśli wydaje ci się, że masz kłopoty z piciem, albo jeśli twoje picie osiągnęło punkt, w którym zaczęło cię trochę martwić, to być może chciałbyś dowiedzieć się czegoś o Wspólnocie Anonimowych Alkoholików i programie zdrowienia AA z alkoholizmu. Zapoznawszy się z tą broszurką, możesz uznać, że AA nie ma ci nic do zaoferowania. Nawet jeśli rzeczywiście tak pomyślisz, proponujemy, abyś zachował w tej sprawie otwartość umysłu. Uważnie przyjrzyj się swemu piciu w świetle informacji przedstawionych na tych stronach. Ustal sam dla siebie, czy alkohol istotnie stal się -czy też nie-problemem w twoim życiu. Pamiętaj również, że zawsze możesz przyłączyć się do tysięcy mężczyzn i kobiet z AA, którzy problemy związane z piciem mają już za sobą i którzy wiodą teraz "normalne" życie, oparte na konstruktywnej trzeźwości, zachowywanej dzień po dniu
Pomysł samopomocy i wzajemnego wsparcia alkoholików zrodził się około 100 lat przed oficjalną datą powstania Wspólnoty Anonimowych Alkoholików.
W roku 1840, w Baltimore (USA) powstało Stowarzyszenie im. Waszyngtona (Washingtonian Society). Początkowo jego członkami byli tylko alkoholicy. W niedługim czasie liczba członków Stowarzyszenia przekroczyła wprawdzie 100 tysięcy, ale coraz więcej było w nim osób nie uzależnionych, polityków, działaczy społecznych i innych. Rozszerzony został też zakres działalności i zainteresowań Stowarzyszenia. Jego członkowie angażowali się w walkę o zniesienie niewolnictwa oraz inne działania polityczne i społeczne.Bez względu na to, jak szczytne idee przyświecały jego członkom, Stowarzyszenie szybko utraciło w ten sposób zdolność pomagania alkoholikom. Jednak doświadczenie to zostało wykorzystane podczas tworzenia i redagowania VI i X Tradycji AA.
W 1908 roku z Chrześcijańskiej Wspólnoty Pierwszych Wieków (First Century Christian Fellowship) wyłoniła się tzw. Grupa Oxfordzka. Propagowała ona idee: absolutnej czystości, absolutnej miłości, absolutnej i stałej gotowości oraz absolutnej uczciwości. Według członków grupy stanowiło to istotę pierwotnego (z początków I wieku) chrześcijaństwa. Niektóre z zasad obowiązujących w Grupach Oxfordzkich włączono do Programu 12 Kroków AA. Pod zmienioną nazwą (Re-Armament Movement) Grupy Oxfordzkie istnieją gdzieniegdzie do dziś.
I tu zaczyna się właściwa historia AA. Bill W. makler giełdowy z Nowego Jorku, szukający wcześniej pomocy (z mizernym skutkiem) w Akron (Ohio - USA), w 1935 r. spotkał dr Boba, chirurga z tego miasta. Obaj byli wówczas uznawani za alkoholików w beznadziejnym stanie (dr Bob nie był już nawet w stanie operować). Obaj też próbowali różnych kuracji, przebywali kilkakrotnie w szpitalach - bez jakichkolwiek efektów. Bill i Bob odbyli ze sobą wiele rozmów, mówiąc zasadniczo tylko o swoim piciu, i ze zdziwieniem stwierdzili, że te rozmowy pomagają im zachować abstynencję. Początkowo obaj (później i inni alkoholicy) szukali pomocy i wsparcia w Grupach Oxfordzkich.
Wkrótce odkryli także, że mogą poszukać innych alkoholików i niezależnie, czy przynosi to efekt u podopiecznych czy nie, szczera rozmowa z nimi pozwala im samym zachowywać trzeźwość. Gdy grono niepijących dzięki odkryciu Billa i Boba powiększyło się do kilkudziesięciu osób postanowili spisać swe przeżycia, by w ten sposób udostępnić je większej liczbie alkoholików.
W 1939 r. wydana została podstawowa książka Wspólnoty AA - "Anonimowi Alkoholicy", której tytuł dał nazwę Wspólnocie. Tekst jej w znacznej mierze napisany przez Billa W. ukazywał sposób dzięki, któremu zachowywało trwałą trzeźwość pierwszych 100 uczestników AA. W książce tej przedstawiono również historie osobiste pierwszych zdrowiejących tą metodą alkoholików.W oryginalnym wydaniu opowieści tych było dość dużo (wydanie IV zawierało 41 "piciorysów") i książkę szybko zaczęto nazywać Wielką Księgą. Polskie I wydanie zawierało 4 takie historie; w wydaniu II zaprezentowano 7 historii osobistych polskich alkoholików.
Wspólnota Anonimowych Alkoholików rozwijała się szybko, jednakże w miarę rozwoju pojawiało się wiele problemów, takich jak np. członkostwo, zdobywanie i podział pieniędzy, stosunki międzyludzkie, kierowanie grupami, reprezentacja na zewnątrz. Z tych burzliwych, a czasem nawet smutnych doświadczeń, powstało Dwanaście Tradycji AA opublikowanych w 1946 roku.